   " verbogen horizon "

alweer een dag is vervlogen, 
zo ook enkele gedachten aan jou

het avondlicht in de horizon verbogen, 
door het natte ochtenddauw
mijn horizon verbreed, 
en mijn ogen die gaan open

tientallen nachten die ik in seconden versleet, 
samen met jou in een hoekje gekropen
een hoekje van ons alleen, 
geen afleiding van buiten

maar het hoekje dat verdween, 
mijn ogen die weer sluiten
tenmidden van al die gedachtes, 
zit ik hier zonder argumenten

een gemis niet te verzachten, 
slechts herinneringen aan die enkele momenten
en zonder ook maar na te denken, 
mijn ziel die bloot staat aan de nacht

de nacht die zo de ochtend komt schenken, 
dezelfde nacht die het avondlicht bracht
ik zie het zonlicht al door mijn gesloten ogen, 
toch blijft het donker

de waarheid die mijn hart verloochent, 
de pijn dieper in mijn hart gezonken
ik zoek naar licht, 
en hoop het ooit te vinden

hopeloze vraag welke niets verricht, 
die mijn gedachten dreigt te verslinden
alweer een nacht is vervlogen, 
zo ook enkele gedachten aan jou
gevoelloos en onbewogen,
alles, behalve dat, zijn mijn gevoelens nou

(c) GeC & Velodrome (04/01/2001)